Ardışık tarihlere anlam yüklerim.  Bende 4-4'üm ya. Bu yıl 9-9-2009 tarihinde evlenmek için bir sürü insan başvurmuş.
Bu haberi okuyunca hoşuma gitmişti. Ama bizim aile tarihimizde çok iyi hatırlanmayacak bir gün oldu. O günki yağmur, bir çok insanın hayatında sıradan bir yağmur iken, biz evimizin 1,5 katını kaybettik. Sele gittik. Biz iyiyiz. Bizi yalnızca bozulan düzen üzdü, gerisi yerine konmayacak şeyler değil dedik. Herkese geçmiş olsun.
Yazmak istediğim şeyler var, ama yüreğimi ağırlaştırmak istemiyorum, bu akşam.
Ama selin  gözüme kazıdığı bir sahne var, hayatımın unutulmaz sahnelerinden biri:

10.9.2009 öğleni, çamur ve sel içinde ne yapacağımı ben bile bilmezken, bahçe kapısından giren o üç meleğin resmi beynime kazındı.  Arka arkaya omuzlarında çantaları, ihtiyaç duyulacak eşyaları yüklenmişler. Sakin ve kararlı, güzel  yüzleri. Onları çağırmamıştım, onlar  yardıma gelmişti. Hayatlarını bizim için durdurmuşlardı. Bir hafta bizimleydiler, bizi çamurdan çıkarıp gittiler. Kardeşlik bu işte. Onlar benim KIZKARDEŞLERİM, meleklerim.
ALLAH onları kutsasın.

O gün yıllardır görmediğim ahiret dostumun güzel kardeşi Soneri anmadan geçemeyeceğim. "Ablam seni almadan gitmem" diyip, bizimle seli paylaşan, biz iyi olana kadar bizi bırakmayan Soner, Allah seni de kutsasın, kardeş olduğunu gösterdin. teşekkür ederim. Minnettarım, hepinize.

Öğrendim ki, aramak değil, yanında olmak lazımmış. Zamanında yanında olamadıklarımın yükü yüreğimi dağladı, yetişemediklerimiz affetsinler, büyüklük onlarda kalsın. Şimdi anladım, 40 yaşında.

Çok kız arkadaşım yok.

Herhalde kızkardeşlerim olduğu içindir.

Ramazan'ın son sahuru. Arife gününe Merhaba dedik. Bizim için tatil, çocuklar için tatil. Eski bayramları anlatırlar uzun uzun. Zaman geçtikten sonra, geride kalan herşeyi güzel hatırlıyor insanoğlu. Kötü günülerini bile  güzel hatırlıyor. Bayramlar ile ilgili en komik anım, annemin bir  yaş aralı üç kızını mümkün olduğunca  aynı tip elbise ile giydirmesidir. Biz ilk üç kız kardeş çok eğlenirdik, bayram olmasına gerek kalmazdı.

Beraber resim çizerdik, pul koleksiyonumuzu masanın üzerine koyardık. Herkes beğendiği bir pulu alır ve istediği boya ile resmi, istediği gibi değiştirerek yapardı.

Ya da, kültür ve ortaöğretim ansiklopedilerini cilt cilt paylaşır, belirli süre gözden geçirip okur ve sorular çıkarırdık. Sonra birbirimizi bilgi yarışmalarında sınardık.

Sokakta oyunlar oynardık. Ben pek sevmezdim. Ama bahçelerden çiçek çalmaya giderdim.

Bayram sabahları, kızkardeşim ellerinde poşetler, arkadaşları ile  şeker toplamaya giderdi. Bon bon kırmızı şekerler,  ne çok olurdu. Sonra hepsini yerlerdi. Ben evde oturup kitap okurdum.

Çok uzattım.

İyi Bayramlar.Herşey gönlünüzce olsun.

Bu sabah blog'uma eklenmiş yorumları okuyunca çok mutlu oldum. Beklemiyordum. Bir yazı daha eklemek için motivasyon oldu. İlk yorumları yapan "altiustuevkadini", "yakirah" ve "biltir" e teşekkür ederim. Eğer izin verirlerse onları bu ortamda ilk arkadaşlarım olarak seçmek isterim.

İnsanların desteklenmeye, ufacık olumlu iletileri almaya gerçekten çok ihtiyacı var. 

Kızkardeşlerimden biri  on yıllık evliliğin üzerine, (dokuz yaşında oğlu da vardı) boşanmaya karar vermişti. Klasik Türk Hayat senaryolarından biri idi, yaşamı.

Ailesine rest çekerek, üniversiteyi, ilkokul mezunu bir genç için bırakmıştı. Kendinin göremediği bir uyumsuzluk her zaman  vardı, evliliğinde.

Annem her seferinde "mutlu değilsin" derdi. O da ısrarla "mutluyum" diye cevap verirdi.

Bizim ailenin rezalet bir huyu vardır "inat etmek". Mutlu olduğuna ve evliliğinin devam etmesi gerektiğine inat etmişti. Uzun hikayeler.

On yıllık evliliğin üzerine, boşanmaya karar vermişti. Mutfakta masada dört kız (beşinci İzmirde oturuyor) ve annem. Ortam azıcık melodram içeriyor, Annem ağlıyor ve bizde en iyi kararı verdiğine dair birşeyler mırıldanıyoruz. Anneme  kızdı, kızkardeşim. "beni destekleyeceğine, ağlayıp moralimi daha da bozuyorsun" dedi. Annem  "ben boşandığına değil, niçin beş yıl, dokuz yıl önce boşanamadın,  ona ağlıyorum" dedi. KOPTUK ve hepimiz kahkahalar ile gülmeye başladık. Güzel bir çay demledik.

Sonra boşandılar. Kızkardeşim oğlu ile ayaklarının üzerinde duruyor. Tüm aile yürekten destekledik onu.

Kızkardeşlik, "Yüzük Kardeşliği" gibidir. Eğer sihrini hissedebilirseniz,  ayrı mutluluk kaynağıdır.

 Yaşamımdaki  diğer önemli şeylerden biridir, kızkardeşlerim. Hepsi ayrı güzel, hepsi ayrı hikaye.