Ardışık tarihlere anlam yüklerim.  Bende 4-4'üm ya. Bu yıl 9-9-2009 tarihinde evlenmek için bir sürü insan başvurmuş.
Bu haberi okuyunca hoşuma gitmişti. Ama bizim aile tarihimizde çok iyi hatırlanmayacak bir gün oldu. O günki yağmur, bir çok insanın hayatında sıradan bir yağmur iken, biz evimizin 1,5 katını kaybettik. Sele gittik. Biz iyiyiz. Bizi yalnızca bozulan düzen üzdü, gerisi yerine konmayacak şeyler değil dedik. Herkese geçmiş olsun.
Yazmak istediğim şeyler var, ama yüreğimi ağırlaştırmak istemiyorum, bu akşam.
Ama selin  gözüme kazıdığı bir sahne var, hayatımın unutulmaz sahnelerinden biri:

10.9.2009 öğleni, çamur ve sel içinde ne yapacağımı ben bile bilmezken, bahçe kapısından giren o üç meleğin resmi beynime kazındı.  Arka arkaya omuzlarında çantaları, ihtiyaç duyulacak eşyaları yüklenmişler. Sakin ve kararlı, güzel  yüzleri. Onları çağırmamıştım, onlar  yardıma gelmişti. Hayatlarını bizim için durdurmuşlardı. Bir hafta bizimleydiler, bizi çamurdan çıkarıp gittiler. Kardeşlik bu işte. Onlar benim KIZKARDEŞLERİM, meleklerim.
ALLAH onları kutsasın.

O gün yıllardır görmediğim ahiret dostumun güzel kardeşi Soneri anmadan geçemeyeceğim. "Ablam seni almadan gitmem" diyip, bizimle seli paylaşan, biz iyi olana kadar bizi bırakmayan Soner, Allah seni de kutsasın, kardeş olduğunu gösterdin. teşekkür ederim. Minnettarım, hepinize.

Öğrendim ki, aramak değil, yanında olmak lazımmış. Zamanında yanında olamadıklarımın yükü yüreğimi dağladı, yetişemediklerimiz affetsinler, büyüklük onlarda kalsın. Şimdi anladım, 40 yaşında.